scín-lǽca
- noun [ masculine ]
-
Scínlǽcan (-lǽcean, -lécan)
nebulonis,
- Txts. 81, 1372 :
-
nebulis (nebulonis?),
- Wrt. Voc. ii. 60, 60 :
- 79. 4 .
-
Ðæs leásan scínlǽcan
falsi nebulo
- 147, 2 .
-
Sabastianus ongon hine (St. Victor) nédan tó deófolgelde; ðá hé ðæt ne geþafede, ðá hét hé sumne scínlǽcan him sellan etan ðæt flǽsc ðæt wæs geǽttred,
- Shrn. 84, 27 .
-
Hí gefetton Escolafius ðone scínlácan mid ðære ungemetlícan nædran ðe mon Epithaurus hét
horrendum illum Epidaurium colubrum, cum ipso Aesculapii lapide advenerint
- Ors. 3, 10 ;
- Swt. 140,9 :
- 3, 10, tit. ;
- Swt. 3, 19 .
-
Scínlǽcan
magi,
- Wrt. Voc. ii. 39, 11 .
-
On helle beóþ ða scínlǽcan, ða ðe galdorcræftas begangaþ,
- Blickl. Homl. 61, 23 .
-
Ða fǽmnan ðe gewuniaþ onfón gealdorcræftigan and scínlǽcan (-lácan, MS. H.) and wiccan, ne lǽt ðú ða libban,
- L. Alf. 30 ;
- Th. i. 50, 10 .
Bosworth, Joseph. “scín-lǽca.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/26827.
Checked: 2