scrid
- noun [ neuter ]
-
Scrid
basterna,
- Wrt. Voc. ii. 101, 49 :
carracutium, vehiculum,
- 121, 81 .
-
Scrid (currus) Godes,
- Ps. Surt. 67, 18 :
- ii. p. 187, 14 .
-
Scrides
basterne,
- Wrt. Voc. ii. 11, 80 .
-
Scriðes,
- Hpt. Gl. 504, 15 .
-
On scride ł on cræte
in carruca,
- Wrt. Voc. ii. 47, 42 .
-
Ðá héht se cásere gesponnan fiówer wildo hors tó scride and hine gebundenne in ðæt scrid ásetton . . . Hió gelǽddon ðæt scrid on heá dúne,
- Shrn. 71, 34 .
-
Heó wæs on gyldenum scryd,
- 156, 11 .
-
Screoda siex hun[dred]a
six hundred chariots (cf.
- Exod. 14, 7
- Exon. Th. 468, 9 ;
- Phar. 5 .
-
Lígbǽrum scridum vel crætum
flammigeris quadrigis,
- Wrt. Voc. ii. 149, 14 .
Bosworth, Joseph. “scrid.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27023.
Checked: 2