ge-clifian
- verb [ weak ]
-
Gecleofige tunge mín gómum mínum
adhaereat lingua mea faucibus meis,
- Ps. L. 136, 6.
-
Ðeós wyrt wyle hrædlíce tó ðám men geclyfian.
- Lch. i. 306, 4.
-
Mín tunge ys gecleofod (adhaesit) tó mínum gómum,
- Ps. Th. 21, 13. (1 a)
to stick together
:-- -
Hió gedéþ ꝥ flǽsc tógædere geclifað,
- Lch. i. 134, 13.
-
Hý tógædere geclifigen (-clifian,
v.l.),- 316, 1.
-
Geclyfode on eorðan innoð úre
adhesit in terra uenter noster,
- Ps. Rdr. 43, 25.
- ꝥ
þǽr nǽre nán þing on þǽre stówe þe se stántorr on geclyfian mihte
(quo inhaerere potuisset )
,- Gr. D. 12, 19.
Bosworth, Joseph. “ge-clifian.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/47464.
Checked: 1