sceanca
- noun [ masculine ]
-
Sceanca
crus
,- Ælfc. Gr. 9, 33 ;
- Som. 12, 22: Wrt. Voc. ii. 137, 21: i. 71, 56 .
-
Scance(-a?) crus, sceanca[n]
crura
,- 44, 68.
-
Gif se sconca biþ þyrel beneoðan cneówe,
- L. Alf. pol. 63 ;
- Th. i. 96, 16.
-
Gif monnes sconca biþ of áslagen wið ðæt cneóu,
- 72 ;
- Th. i. 98, 19.
-
Nim blæces hundes deádes ðone swýðran fótes sceancan (fótscancan, MS. B. ),
- Lchdm. i. 362, 27 .
-
Sconcan
crura
,- Wrt. Voc. i. 65, 41.
-
Scancan,
- ii. 17, 43.
-
Sceancan crura, scancan
tibiae
,- i.283,69-70.
-
Lǽcedómas wið scancena sáre, and gif scancan forade synd.
- Lchdm. ii. 6, 10.
-
Sindon ða scancan (of the Phenix) scyllum biweaxen
crura tegunt squamae
,- Exon. Th. 219, 20 ;
- Ph. 310 .
-
Scancan
tibias
,- Hpt. Gl. 482, 64: Kent. Gl. 982 .
-
Sconca[n?]
suras
,- Wrt. Voc. ii. 93, 5 .
-
Ðæt man forbrǽce hyra sceancan
(crura).
- Jn. Skt. 19, 31, 32, 33.
-
Se sceocca gewráð his sceancan,
- Homl. Skt. i. 11, 223.
-
Sconcan,
- Salm. Kmbl. 203 ;
- Sal. 101 .
-
Ic wille ðæt gé fédaþ án earm Engliscmon . . . Ágyfe mon hine . . . án scone spices oððe án ram weorðe iiii. peningas,
- L. Ath. i. prm. ;
- Th. i. 198, 7.
Bosworth, Joseph. “sceanca.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/26563.
Checked: 2