sealm
- noun [ masculine ]
-
Psalmus, propie hearpsang; canticum psalm, æfter hearpan sang; psalmus ǽr hearpan sang,
- Wrt. Voc. i. 28, 36-38 .
-
On fatum sealmes
in vasis psalmi,
- Ps. Spl. 70, 24 .
-
Syngaþ Gode sealm,
- 67, 4 .
-
Salma
psalmorum,
- Ps. Surt. 70, 21 .
-
On sealmum wé drýman him
in psalmis jubilemus ei,
- Ps. Spl. 94, 2 .
-
Ðæt ic Gode sealmas singe,
- Ps. Th. 56, 9, 11 .
-
David wítegode fela ymbe Crist, swá swá ús cýðaþ ða sealmas ðe hé gesang,
- Ælfc. T. Grn. 7, 25 .
-
On Moyses ǽ, on wítegum and on sealmum,
- Lk. Skt. 24, 44 .
-
On psalmum (salmum,
- Cott. MSS.
- Past. 48 ;
- Swt. 375, 1 .
-
Hú fela psealma on nihtlícum tídum tó singenne synt,
- R. Ben. 6, 15 .
-
Sealma,
- 33, 5 :
- 6, 22 .
-
Nǽnig mon ne dorste for hine sæalmas ne mæssan singan,
- Bd. 5, 14 ;
- S. 634, 35 .
-
Seofon seolmas,
- Coll. Monast. Th. 33, 29 .
Bosworth, Joseph. “sealm.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27212.
Checked: 2