seón
- verb [ strongcontracted ]
-
Siid
excolat,
- Wrt. Voc. ii. 107, 71 .
-
Seóh þurh cláþ.
- Lchdm. ii. 24, I :
- iii. 14, 18 .
-
Manegum men liþseáu sýhþ.
- Lchdm. ii. 132, 10 .
-
Ðæt se lǽce sceolde ásceótan ðæt geswell; ðá dyde hé swá, and ðǽr sáh út wyrms,
- Homl. Skt. i. 20, 64 .
-
Wið seóndre exe,
- Lchdm. iii. 70, 20 .
-
Wið seóndum geallan,
- Lchdm. ii. 314, 7, 10 .
-
Wið seóndum ómum,
- 102, 9 .
-
Eal ðæt folc wæs on blǽdran and ða wǽron berstende and ða worms út siónde
(ulcera manantia)
.- Ors. 1, 7 ;
- Swt. 38, 7 .
Bosworth, Joseph. “seón.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27502.
Checked: 2