sibbian
- verb [ weak ]
-
Se seðe ða unryhtwísan tósomne sibbaþ (pace social), hé seleþ ðære unryhtwísnesse fultom,
- Past. 47, 3 ;
- Swt. 361, 22 .
-
Sipbade
paciscitur.
- Lk. Skt. p. 11. 2 .
-
On .iiii. nyhta mónan sibba ða cídenda[n] men, and ðú hié gesibbast,
- Lchdm. iii. 176, 25 .
-
Cyninge gebyreþ, ðæt hé eall cristen folc sibbie and sehte,
- L. I. P. 2 ;
- Th. ii. 304, 12 .
-
Sybbie,
- Wulfst. 266, 17 .
-
Wé lǽraþ, ðæt nán sacu, ðe betweox preóstan sí, ne beó gescoten tó worldmanna sóme, ac séman and sibbian heora ágene geféran,
- L. Edg. C. 7 ;
- Th. ii. 246, 4 .
-
Ðá wǽron on ðam tíman ungeþwǽre preóstas, ða hé wolde sibbian,
- Homl. Th. ii. 516, 5 .
Bosworth, Joseph. “sibbian.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27576.
Checked: 2