slæcness
- noun [ feminine ]
-
Slecnes
accidia,
- Wrt. Voc. ii. 5, 73 :
- 97, 5
-
Scleacnes
pigredo,
- Kent. Gl. 694 .
-
Swá swá ðære sunnan sleacnys ácenþ ǽnne dæg and áne niht . . . swá eác ðæs mónan swiftnys áwyrpþ út ǽnne dæg and áne niht,
- Lchdm. iii. 264, 19 .
-
Ðæs þeówes sleacnys
(he seemed long in doing his errand),
- Shrn. 43, 15 .
-
Wæs beboden ðæt hi sceoldon caflíce etan, forðan ðe God onscunaþ ða sleacnysse on his þegnum.
- Homl. Th. ii. 282, 3 .
-
Nú wolde ic ðæt ða æðela[n] clericas ásceócon fram heora andgites orþance alce sleacnysse,
- Anglia viii. 301, 4 .
-
Oft eác sió gódnes ðære monþwǽrnesse biþ diégellíce gemenged wið sleacnesse . . . Wé sculon manian ða manþwǽran ðæt hié fleón ðæt ðǽr suíðe neáh liegeþ ðære monnþwǽrnesse, ðæt is sleacnes,
- Past. 40 ;
- Swt. 289, 18-22 .
Bosworth, Joseph. “slæcness.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27923.
Checked: 2