Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

swefel

  • noun [ masculine ]
Dictionary links
Grammar
swefel, swefl, es; m.
Sulphur, brimstone
Show examples
  • Swefl, swefel, swæfl

    sulfur

    ,
    • Ælfc. Gr. 9, 22
    • ;
    • Zup. 49, 3.
  • Swefel,

    • Wrt. Voc. i. 37, 27.
  • Ðæt sceal wrecan swefyl and sweart líg,

    • Cd. Th. 145, 33
    • ;
    • Gen. 2415.
  • Se byrnenda swefl ðone munt ( Etna ) bærnþ,

    • Bt. 16, 1
    • ;
    • Fox 50, 4.
  • Swefles

    sulphuris,

    • Hpt. Gl. 489, 1.
  • Níwes swefles fíf cuclermǽl,

    • Lchdm. ii. 252, 21.
  • Eallbyrnende rénscúr mid swefle gemencged,

    • Gen. 19, 24: Met. 8, 50.
  • Swæfle,

    • Boutr. Scrd. 22, 29, 32.
  • Hit rínde fýr and swefl,

    • Lk. Skt. 17, 29: Cd. Th. 153, 19
    • ;
    • Gen. 2541.
  • Hwylce þinc gelǽdest ðú ( the merchant ) ús ? . . . mæstlingc, ǽr and tin, swefel and glæs,

    • Coll. Monast. Th. 27, 11: Lchdm. i. 200, 2.
  • Swefl

    ,
    • ii. 56, 10.
Etymology
[
Goth. swibls
:
Du. zwavel
:
O. H. Ger. swebal(-el, -il, -ul), sweval sulphur
:
Ger. schwefel
:
Dan. svovl
:
Swed. swafwel.
]
Full form

Word-wheel

  • swefel, n.