sweót
- noun [ neuter ]
Him on láste fór sweót Ebréa sigore geweorþod,
- Judth. Thw. 25, 38 ;
- Jud. 299.
Ðý deáðdrepe drihte swǽfon, synfullra sweót sáwlum lunnon,
- Cd. Th. 209, 8 ;
- Exod. 496.
Segn ofer sweóton,
- 185, 23 ;
- Exod. 127.
Segen for sweótum,
- Elen. Kmbl. 247 ;
- El. 124.
Sweótum
in crowds, in shoals,
- Beo. Th. 1138 ;
- B. 567.
-
Sunu Simeonis sweótum cómon
(came in bands)
,- Cd. Th. 199, 20 ;
- Exod. 341.
Fífe fóran folc cyningas sweótum
(marched with their squadrons)
,- 119, 5 ;
- Gen. 1975.
Moyses bebeád cígean sweót
(summon the bands)
,- 119, 25 ;
- Exod. 220.
Bosworth, Joseph. “sweót.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/29724.
Checked: 2