Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

twǽming

  • noun [ feminine ]
Dictionary links
Grammar
twǽming, e; f.
division, separation, severing the connection between objects
Show examples
  • Nis seó godcundnys gemenged tó ðære menniscnysse, ne ðǽr nán twǽming nys . . . Hé þurhwunaþ on ánum háde untótwǽmed,

    (Christ)
    • Homl. Th. i. 40, 24-30.
  • Ðǽr biþ seó twǽming rihtwísra manna and árleásra,

    (at the last day)
    • 616, 28.
  • Twǽming is álýfed ðám ðe lufiaþ swíðor ða heálícan clǽnnysse ðonne ða hohfullan gálnysse,

    (separation of man and wife)

    • ii.324, 3.
  • Bið ús sélre ðæt wé his flǽsc*-*lícan lufe fram ús áceorfon, and mid twǽminge áwurpon,

    (by separation from him)

    • i.516, 11.
  • Úre Drihten forbeád ða yfelan twǽmincge betwux twám ǽwum,

    • ii. 322, 32.
separation, distinction
Show examples
  • Hé cwæð 'ðæs lifigendan Godes' for twǽminge ðæra leásra goda

    he said 'the living God' to distinguish him from the false gods,

    • Homl. Th. i. 366, 19.
Full form

Word-wheel

  • twǽming, n.