Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

wǽcan

  • verb [ weak ]
Dictionary links
Grammar
wǽcan, p. wǽhte; pp. wǽht, wǽced
To weaken, afflict, oppress
Show examples
  • Se foresprecena hungur Bryttas swýþe wǽhcte

    Briltones fames praefata magis magisque adficiens,

    • Bd. 1, 14
    • ;
    • S. 482, 16.
  • Ðý læs his yrre ús yrmþum swence and wǽce

    ne ejus ira nos damnis affligat,

    • 4, 25
    • ;
    • S. 601, 40.
  • Scealt ðú ðínne líchaman þurh forhæfdnysse wǽccan,

    • Guthl. 5
    • ;
    • Gdwin. 32, 9.
  • Ðá hé mid swinglum and tintregum wǽced wæs

    cum tormentis afficeretur,

    • Bd. 1, 7
    • ;
    • S. 477, 45.
  • Mid ðý seó mǽgð wǽced wæs mid wæle

    provincia cum clade premeretur,

      3, 30; S. 561, 37.
  • Mid ða ádle wǽced and swenced

    quo affectus incommodo,

    • 4, 31
    • ;
    • S. 610, 20: Exon. Th. 410, 27
    • ;
    • Rä. 29, 5.
  • Ða men beóþ mid hriþingum swíþe strangum wǽcede,

    • Lchdm. ii. 258, 3.
Etymology
[
O. H. Ger. weihen; p. weihta mulcere, enervare
.]
Similar entries
v. á-, ge-, on-wǽcan; wácian.
Full form

Word-wheel

  • wǽcan, v.