Wil-tún
- noun [ masculine ]
-
Ælfréd cyning gefeaht wiþ alne ðone here lytle werede æt Wiltúne,
- Chr. 871 ;
- Erl. 76, 5 .
-
Hér forðférde Ælfgár cinges mǽg on Defenum, and his líc rest on Wiltúne,
- 962 ;
- Erl. 120, 3 .
-
Swegen lǽdde his here into Wiltúne,
- 1003 ;
- Erl. 139, 14 .
-
Hió becwið án pund tó Wiltúne ðám híwum,
- Cod. Dip. Kmbl. vi. 131, 1.
-
¶the name occurs in several Latin charters
In uilla regali qui appellatur Uuiltún,
- Cod. Dip. Kmbl. i. 320, 15
-
In uico regio æt Wiltúne.
- iii. 278, 32
-
In palacio nostro quod dicitur Wiltún
,- ii. 15, 13
-
In monasterio quod dicitur Wiltún,
- 306, 30 .
-
Ad monasterium sanctae Dei genitricis Mariae quod dicitur Wiltúne,
- v. 214, 14.
-
Uenerabili collegio Christicolarum in illo celebri loco qui dicitur Wiltún ad aecclesiam Sanctae Mariae,
- 227, 6 .
-
Ad usum sanctimonialium in Wiltúne degentium,
- iii. 23, 15
Bosworth, Joseph. “Wil-tún.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/35819.
Checked: 1