wín-berige
- noun [ feminine ]
-
Wínberge
uva
.- Wrt. Voc. i. 285, 72 .
-
Wínberge te hunige áwylled
medus
,- ii. 59, 34 .
-
Híre winberie ys gealla
uva eorum uva fellis
,- Deut. 32, 32 .
-
Ne hig wín-berian (uuam) on gorste ne nimaþ,
- Lk. Skt. 6, 44 .
-
Gesoden[e] wínberigan (-en, MS.)
fecula
,- Wrt. Voc. i. 27, 63 .
-
Hit wæs ðá se tíma, ðæt wínberian rípodon
erat autem tempus, quando jam praecoquae uvae vesci possunt
,- Num. 13, 21 :
- Scint. 154, 2 .
-
Winberigena
bacciniorum
,- Hpt. Gl. 524, 21 .
-
Genim ðás ylcan wyrte mid wínberian (-berium, -bergan, v.ll.),
- Lchdm. i. 282, 9 .
-
Wínberigean
uvas
,- Gen. 40, 9 .
-
Ic nam ða wínberian and wrang on ðæt fæt,
- 40, 11:
- Lchdm. iii. 114, 4.
-
Wínberian (-bergean, v.l.)
uvas
,- Mt. Kmbl. 7, 16 .
Bosworth, Joseph. “wín-berige.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/35837.
Checked: 1