Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

segn

(n.)
Grammar
segn, segen, es ; m. n.
Entry preview:

Th. 142, 32 ; Gen. 2370. a military standard, banner, an ensign Segn ban[dum ], Txts. 45, 278. Segn, seng, segin labarum (v. segl, ), vixilla, 73, 1167. Seign (segin?) vexilla, 105, 2093.

Linked entry: segen

ban-segn

(n.)
Grammar
ban-segn, es; m.

A banneran ensignvexillum

Entry preview:

A banner, an ensign; vexillum, Cot. 23

segn-cyning

(n.)
Grammar
segn-cyning, es ; m.
Entry preview:

the passages from Bede under segn) wið ðone segn foran rád, Cd. Th. 188, 22 ; Exod. 172

ban-segn

Entry preview:

Voc. ii. 10, 76 read: ban ( = bandum) segn, cf. 101, 57

heáfod-segn

(n.)
Grammar
heáfod-segn, es; m.
Entry preview:

These are the ' feówer maðmas' (l. 1027), given to Beowulf by Hrothgar, of which the first is elsewhere (1021-2) described as 'segen gyldenne, hroden hiltecumbor'.

segn-bora

(n.)
Grammar
segn-bora, an ; m.
Entry preview:

A standard-bearer Hé ( John ) wæs segnbora ðæs ufancundan Kyninges, Blickl. Homl. 163, 22. Segnbora draconarius (draconarius vexillifer, qui fert vexillum ubi est draco depictus), i. vexillarius, signifer, Wrt. Voc. ii. 142, 5. Segnboran, tácnboran

segn-berend

(n.)
Grammar
segn-berend, es ; m.
Entry preview:

One bearing a standard (or crest ?), a warrior Ne mæg mec oferswíðan segnberendra ǽnig ofer eorþan, nymþe se ána God, Exon. Th. 423, 13 ; Rä. 41, 20. v. next word

ge-segn

(n.)

a saying, telling, conversation

Entry preview:

a saying, telling, conversation, Bd. pref; S. 472, note 20

eafor-heáfod-segn

(n.)
Grammar
eafor-heáfod-segn, es; m.

A boar-head banner signum ad capĭtis aprīni similitūdĭnem fabrĭcātum, vel signum apri præcĭpuum

Entry preview:

A boar-head banner; signum ad capĭtis aprīni similitūdĭnem fabrĭcātum, vel signum apri præcĭpuum Hét in beran eaforheáfodsegn he bade the boar-head banner to be borne in, Beo. Th. 4311; B. 2152

Linked entry: segn

eafor-heáfod-segn

Similar entry: EOFOR

segl

Entry preview:

Segel labarum (Hpt. Gl. 456, 69 has segen), An. Ox. 2130

segne

(n.)
Grammar
segne, an ; f.
Entry preview:

Segni, 8. Hí ongunnon sǽláfe segnum dǽlan, Cd. Th. 215, 17 ; Exod. 584

Linked entry: swegne

segl

(n.)
Grammar
segl, swegel, segel, es ; m. n.
Entry preview:

a sail Segl artemon, Wrt. Voc. ii. 7, 24. Segl velum, se mǽsta segl acateon, se medemesta segl epidromas, se lesta segl dalum, i. 56, 48-53. Segel velum, lytel segel dalum, 48, 22, 23. Ðes segl hic carbasus, ðás seglu haec carbasa, Ælfc.

seón

(v.)
Grammar
seón, to see.
Entry preview:

Add: 2 a. with an infinitive that has no subject Ic seah rǽpingas in ræced fergan, Rä. 53, 1. add: the imperative used exclamatorily Seh þé ecce (Lanc. sithee ), Ps. Vos. 7, 15

seón

(v.)
Grammar
seón, p. seah, pl. sáwon, sǽgon, ségon ; pp. sewen, sawen.
Entry preview:

Ðǽr hí tó ségon, Andr. Kmbl. 1422; An. 711: Exon. Th. 260, 3 ; Jul. 291. Ségun, 31, 14; Cri. 495. Hí cómon on ðæt wundor seón, Cd. Th. 261, 25; Dan. 731. Fægre leomu on tó seónne, Blickl. Homl. 113, 22

segc

Similar entry: secg

segen

Entry preview:

a sign

segl

Grammar
segl, sun.

Linked entry: segel

seón

(v.)
Entry preview:

to be See esse , Mt. Kmbl. p. 1, 11

seón

(v.)
Grammar
seón, to strain.
Entry preview:

Dele: v. ge-seón, and add: p. seáh (v. þurh-seón)