Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

BYRGAN

  • verb [ weak ]
Dictionary links
Grammar
BYRGAN, birgan, byrigan, birigan, birgean, byrigean, byrian; p. de; pp. ed [beorg tumulus]; v. trans.
Wright's OE grammar
§530;
To raise a mound, to BURY; tumulare, tumulo condere, sepelire
Show examples
  • Hí his líchaman on cyrican neáh weofode byrgan woldon

    they would bury his body in the church near the altar,

    • Bd. 3, 19
    • ;
    • S. 550, 10: Exon. 82b
    • ;
    • Th. 311, 27
    • ;
    • Seef. 98
    • .
  • Birge man hine ðæs ilcan dæges

    sepelietur in eadem die,

    • Deut. 21, 23
    • .
  • Ðǽr hine man birgde

    ibi sepelierunt eum,

    • Gen. 49, 31
    • .
  • Alýf me ǽrest byrigan mínne fæder

    permitte mihi primum sepelire patrem meum,

    • Lk. Bos. 9, 59: 9, 60
    • .
  • Hine man byrigde swá him wel gebýrede

    they buried him as well became him,

    • Chr. 1036
    • ;
    • Th. 294, 21: Hy. 10, 29
    • ;
    • Hy. Grn. ii. 293, 29
    • .
Etymology
[
Wyc. birie
:
Piers P. yburied, pp
:
Chauc. buried
:
R. Glouc. ybured
:
Laym. burien
:
Orm. birrȝenn
:
Dut. bergen
:
O. Dut. berghen condere, abscondere, servare, tueri
:
Ger. M. H. Ger. bergen
:
O. H. Ger. bergan, ga-bergan condere, recondere
:
Goth. bairgan tueri, conservare
:
O. Nrs. byrgja includere.
]
Derived forms
be-byrgan, bi-, ge-, byrgen
Linked entries
v.  a-byrgan be-byrgan be-byrigean beorgan bergan birgan ge-byrgan byrged byrian byrigean.
Full form

Word-wheel

  • BYRGAN, v.