scrúd
- noun [ neuter ]
-
Hræglung vestitus, scruud
habitus,
- Wrt. Voc. i. 39, 69 .
-
Hwæt begytst ðú of ðínum cræfte ? Bigleofan and scrúd
(vestitum)
and feoh,
- Coll. Monast. Th. 23, 5 .
-
Hé sylþ him andlyfene and scrúd
dat ei victum et vestitum,
- Deut. 10, 18 :
- L. Pen. 15 ;
- Th. ii. 282, 26 .
-
Scrúd
vestis, clamis.
- Wrt. Voc. i. 25, 50 .
-
Cildes scrúd
praetexta,
- 25, 56 .
-
Sléfleás scrúd
colobium,
sléfleás ancra scrúd
levitonarium,
- 40, 20, 21 .
-
Scrúde
melote, veste,
- Hpt. Gl. 492, 52 .
-
Hé sealde hira ǽlcum twá scrúd
(stolas),
and hé sealde Beniamine fíf scrúd,
- Gen. 45, 22 .
Bosworth, Joseph. “scrúd.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27056.
Checked: 2