sinscipe
- noun [ masculine ]
-
Sinscipe
conjungium vel matrimonium,
- Wrt. Voc. i. 72, 11 .
-
Senscipe
consortium, matrimonium,
- Hpt. Gl. 469, 44 :
jugalitas,
- 416, 25 :
- 417, 5 .
-
Ðrý hádas . . . mæigðhád, wudewan hád, and riht sinscype,
- Homl. Th. i. 148, 7 .
-
Sinscipe,
- 604, 30 .
-
Mé nú ne lyst nánes synscipes ac ðæs Hǽlendes geþeódnysse mid gehealdenre clénnisse,
- Homl. Skt. i. 4, 37 .
-
Heó wunode twelf geár on ðæs cynincges synscype,
- 20, 16 .
-
Hú miht ðú ðam Ælmihtigan his brýde beniman and ðínum sinscipe geþeódan,
- Homl. Th. ii. 476, 33 .
-
Ða ðe on sinscipe wuniaþ
married people,
- i. 448, 2 .
-
Ða ðe beóþ mid sinscipe (syn-,
- Hatt. MS.
conjugati,
- Past. 23 ;
- Swt. 176, 21 .
-
Gif hwá on swilcum mánfullum sinscipe (conjugio) þurhwunaþ,
- L. M. I. P. 20 ;
- Th. ii. 270, 20 .
-
Tó senscipum
ad commercia, connubia,
- Hpt. Gl. 490, 54 .
-
Gesamnaþ sinscipas, clǽnelíce lufe
conjugii sacrum castis nectit amoribus,
- Met. 11, 91 .
Bosworth, Joseph. “sinscipe.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27833.
Checked: 2