wæcnan
- verb [ weak ]
-
Ne wæs hit lenge, ðæt se ecghete (secg hete,
- MS.
- Beo. Th. 171 ;
- B. 85.
-
Of idese biþ eafora wæcned,
- Cd. Th. 144, 20 ;
- Gen. 2392.
-
Þat ter walde wakenen of wif and weres somninge worldes weole,
- H. M. 31, 5.
-
Þu art walle of waisdom, ant euch wunne wakeneð ant waxeð of þe
,- Marh. 11, 1.
-
He began to wakne,
- Havel. 2164.
-
Ther wakeneth in the world wondred ant wee,
- P. S. 152, 17.
- Also transitive
-
Itt iss waccnedd off slæp þurh þatt te faderr stireþþ itt and waccneþþ,
- Orm. 5845.
-
Thai wakned Crist,
- Met. Homl. 134, 9.
Bosworth, Joseph. “wæcnan.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/34222.
Checked: 2