Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

oretta

  • noun [ masculine ]
Dictionary links
Grammar
oretta, an; m.
Wright's OE grammar
§401;
One who strives, a combatant, warrior, champion
Show examples
  • Wearp ðá wunden mǽl yrre oretta (Beowulf),

    • Beo. Th. 3068
    • ;
    • B. 1532 : 5070
    • ;
    • B. 2538
    • .
  • David, eádig oretta.

    • Andr. Kmbl. 1757
    • ;
    • An. 881
    • .
  • Beorn beaduwe heard . . . ánrǽd oretta . . . Cristes cempa (St. Andrew), 1965 ; An. 985. þegnas lǽrde eádig oreta (St. Andrew), eorlas trymede,

    • 925
    • ;
    • An. 463
    • .
  • Eádig oretta andwîges heard (Guthlac),

    • Exon. Th. 112, 21
    • ;
    • Gú. 147
    • .
  • Swá sceal oretta compian,

    • 122, 33
    • ;
    • Gú. 315
    • .
  • Godes orettan swencan,

    • 136, 15
    • ;
    • Gú. 541
    • .
Linked entries
v.  oreta.
Full form

Word-wheel

  • oretta, n.