Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

rǽpling

  • noun [ masculine ]
Dictionary links
Grammar
rǽpling, rǽping, es; m.
Wright's OE grammar
§607;
"One bound, a captive, prisoner, criminal
Show examples
  • Wæs ðá rǽpling se ðe ǽr wæs Angelcynnes heáfod (

    of archbishop Ælfheah taken captive by the Danes

    ),
    • Chr. 1011
    • ;
    • Erl. 145, 19.
  • Hé (St. Paul) wæs ðyder (to Rome ) rǽpling gelǽded,

    • Blickl. Homl. 173, 7.
  • Rǽplinga

    damnatorum,

    • Wrt. Voc. ii. 26, 54.
  • Se wæs gebunden mid ðám rǽplingum

    qui cum seditiosis erat vinctus,

    • Mk. Skt. 15, 7.
  • On cweartern ðǽr man ðæs cyninges rǽplingas heóld,

    • Gen. 39, 20.
  • Rǽplingas his

    vinctos suos,

    • Ps. Spl. 68, 32.
  • Rǽplingas unbindan,

    • Dóm. L. 4, 48.
  • Ic geseah rǽpingas in ræced fergan . . . ða wǽron genamne nearwum bendum, gefeterade fæsta tógædre (

    two buckets of a draw-well

    ),
    • Exon. Th. 435, 1
    • ;
    • Rä. 53, 1.
Full form

Word-wheel

  • rǽpling, n.