sceafan
- verb [ strong ]
-
Scaebe
poleo,
- Wrt. Voc. ii. 117, 63 .
-
Gif hé ðæt ómige fæt mid ungemete scæfþ
dam nimis cupit eradere eruginem,
- R. Ben. 121, 4 .
-
Hé scóf on halig wæter of ðam hálgan treówe,
- Swt. A. S. Rdr. 102, 216 .
-
Man scóf ðæra bóca leáf and ða sceafþan dyde on wæter
rasa folia codicum, et ipsam rasuram aquae immissam,
- Bd. 1, 1 ;
- S. 474, 37 .
-
Monige men sprytlan ácurfon and on wæter scófan,
- 3, 17 ;
- S. 544, 45, col. 1 .
-
Sceaf (scaf, MS. B.)gáte horn on þrý scenceas,
- Lchdm. i. 352, 11: 344, 13
-
Sceafe ðæt gréne,
- ii. 292, 26.
-
Ðú scealt hine scafan on wæter . . . and ðære reádan eorþan dǽl scafe ðǽrtð,
- ii. 290, 11-13.
Bosworth, Joseph. “sceafan.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/26521.
Checked: 2