sealf
- noun [ feminine ]
-
Salf, salb
malagma,
- Txts. 77, 127 .
-
Sealf,
- Wrt. Voc. i. 68, 6 .
-
Smyrels vel sealf
unguina vel unguenta,
- 49, 29 .
-
Fota, i. confortata vel sealf,
- ii. 149, 76 .
-
Smyrels oððe sealfe
unguentum,
- i. 74, 8 .
-
Sealfe
nardi,
- Hpt. Gl. 517, 28 .
-
For hwí wæs ðisse sealfe forspillednes? Ðeós sealf mihte beón geseald,
- Mk. Skt. 14, 4, 5 :
- Jn. Skt. 12, 3, 5 .
-
Wyrc tó salfe (sealfe,
- MSS. H. B.
- Lchdm. i. 110, 18 .
-
Sealfe
fotu,
- Wrt. Voc. ii. 90, 74 .
-
Lǽcedómnessa oððe sealfe
cataplasma,
- 18, 31 .
Bosworth, Joseph. “sealf.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27200.
Checked: 2