secg
- noun [ masculine ]
-
Secg oððe meówle
man or maid,
- Exon. Th. 387, 15 ;
- Rä. 5, 5 .
-
Nis ǽnig eorl under lyfte, secg searoþoncol,
- 14, 16 ;
- Cri. 220 .
-
Se beorn, séfteádig secg,
- 309, 12 ;
- Seef. 56 .
-
Secg, lagucræftig mon,
- Beo. Th. 422 ;
- B. 208 .
-
Swylc sceolde secg wesan, þegen æt þearfe,
- 5410 ;
- B. 2708 .
-
Beówulf, sigoreádig secg,
- 2626 ;
- B. 1311 .
-
Ðǽr læg secg mænig, guma norþerna,
- Chr. 937 ;
- Erl. 112, 17 .
-
Secgas and gesíþas fóron tó gefeohte,
- Judth. Thw. 24, 22 ;
- Jud. 201 .
-
Seccas,
- Cd. Th. 124, 23 ;
- Gen. 2067 .
-
Wǽron æscwýgan, secggas ymb sigecwén síðes gefýsde.
- Elen. Kmbl. 519 ;
- El. 260 .
-
Rómware, secgas sigerófe,
- 93 ;
- El. 47 .
-
Ðá ic sǽbát gesæt mid mínra secga gedriht,
- Beo. Th. 1271 ;
- B. 633 .
Bosworth, Joseph. “secg.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27301.
Checked: 2