sefa
- noun [ masculine ]
-
Sefa
sensus
(cf. gewit sensus, 42, 35),- Wrt. Voc. i. 64, 17 :
- 282, 27 .
-
Sefa nearwode (of Noah when drunk),
- Cd. Th. 94, 32 ;
- Gen. 1570 .
-
Him (Nebuchadnezzar on recovery from his madness) in gást becwom rǽdfæst sefa,
- 257, 2 ;
- Dan. 652 .
-
Næs him hreó sefa,
- Beo. Th. 4367 ;
- B. 2180 .
-
Gif ðín hige wǽre, sefa swá searogrim, swá ðú self talast,
- 1192 ;
- B. 594 .
-
Him wæs leóht sefa, hyge untyddre,
- Andr. Kmbl. 2504 ;
- An. 1253 :
- Exon. Th. 164, 33 ;
- Gú. 1021 .
-
Geómor sefa, mód morgenseóc,
- 458, 3 ;
- Hy. 4, 94 :
- Beo. Th. 98 ;
- B. 49 .
-
Leóht sefa, ferhþ gefeónde,
- Elen. Kmbl. 346 ;
- El. 173 .
-
Weá biþ in móde, siofa synnum fáh,
- Frag. Kmbl. 28 ;
- Leás. 16 .
-
Módcræfte séc þurh sefan snyttro,
- Exon. Th. 28, 5 ;
- Cri. 442 .
-
Sécan sefan gehygdum,
- Cd. Th. 219, 4 ;
- Dan. 49 .
-
Sefan sídne geþanc,
- 249, 26 ;
- Dan. 536 .
-
Sefan (seofan,
- MS. A.
- Salm. Kmbl. 133 ;
- Sal. 66 .
-
On sefan (ondgete,
- Ps. Surt. 77, 72
in sensu,
- Blickl. Gl .
-
Hié ðam Hálgan Gáste onféngon on heora sefan,
- Blickl. Homl. 137, 6 .
-
On wérigum sefan,
- Exon. Th. 74, 18 ;
- Cri. 1208 .
-
On mildum sefan,
- 83, 6 ;
- Cri. 1352 .
-
On sídum sefan,
- 169, 17 ;
- Gú. 1096 .
-
On sárgum sefan,
- 183, 20 ;
- Gú. 1330 .
-
Tó ontýnenne míne sefan,
- Nar. 40, 30 .
-
Ic heom ábleonde hera sefan,
- 45, 7 .
-
Þurh rúmne sefan rǽd gelǽran,
- Beo. Th. 561 ;
- B. 278 .
-
Begém úrum sefum
intende nostris sensibus,
- Hymn. Surt. 22, 3 .
-
Úrum sefum leóht gearce
nostris sensibus lumen prebe,
- 53, 22 .
Bosworth, Joseph. “sefa.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27324.
Checked: 2