self-willes
- adverb
-
Selfwilles
ultro,
- Wrt. Voc. ii. 92, 74 .
-
Sylfwilles
sponte,
- Ælfc. Gr. 38 ;
- Zup. 234, 19 :
-
ultro,
- Zup. 237, 2 .
-
Drihten ðe on róde Selfwilles þrowode,
- H. R. 17, 21 .
-
Ealle hyra unlustas hí sceolon gebétan sylfwylles on ðyssum lífe, oððe unþances æfter ðyssum lífe,
- Homl. Th. i. 148, 27 ,
-
Wrýt nú sylfwylles ðæt ðú wiðsace Criste,
- Homl. Skt. i. 3, 379 .
-
Hé sylfwilles menniscnesse underféng,
- Wulfst. 15, 12 .
-
Hé gǽþ sylfwilles twá míla tó ánre geneádod,
- R. Ben. 28, 6 .
-
Ðonne his wæstmas weaxaþ sylfwilles
quae sponte gignet humus,
- Lev. 25, 5 .
-
Sylfwilles(ultra) seó eorþe wæstm beraþ,
- Mk. Skt. 4, 28 .
Bosworth, Joseph. “self-willes.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/27406.
Checked: 2