wacan
- verb [ strong ]
-
Sió mǽgburg ðe ic æfter wóc
the family from which I sprang,
- Exon. Th. 401, 34 ;
- Rä. 21, 21.
-
Abrahame wóc bearn of brýde
to Abraham a child was born of his wife,
- Cd. Th. 167, 10 ;
- Gen. 2763: Beo. Th. 3925 ;
- B. 1960.
-
Of ðam eorle wóc unrím þeóda,
- Cd. Th. 99, 15 ;
- Gen. 1646: 98, 29 ;
- Gen. 1637: Beo. Th. 2535 ;
- B. 1265.
-
Ðæm feówer bearn in worold wócun,
- 119 ;
- B. 60.
-
Wócon,
- Cd. Th. 131, 31 ;
- Gen. 2184.
-
Þanon his eaforan wócan, bearn from brýde,
- 65, 5 ;
- Gen. 1061.
-
Ǽr him sunu wóce,
- 70, 25 ;
- Gen. 1158.
- 2nd MS.
- Laym. 25566.
- Gen. and
- Ex. 2111.
- Havel. 2093.
Bosworth, Joseph. “wacan.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/34182.
Checked: 2