Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

BIFIAN

  • verb [ weak ]
Dictionary links
Grammar
BIFIAN, bifigan, byfian, beofian; p. ode; pp. od
Wright's OE grammar
§536;
To tremble, shake, be moved; tremere, contremere, commoveri
Show examples
  • Drihten besihþ eorþan and déþ hýg bifian

    Dominus respicit terram et facit eam tremere,

    • Ps. Lamb. 103, 32
    • :
    • Rood Kmbl. 72
    • ;
    • Kr. 36.
  • He, bifiende, feóll to Iohannes fótum

    he, trembling, fell at John's feet,

    • Ælfc. T. 37, 10
    • :
    • Cd. 92
    • ;
    • Th. 118, 25
    • ;
    • Gen. 1970.
  • Ic bifige

    tremo,

    • Ælfc. Gr. 35
    • ;
    • Som. 38, 8.
  • Eorþe [eorþan MS.] bifode

    terra tremuit,

    • Ps. Spl. 75, 8
    • :
    • Rood Kmbl. 83
    • ;
    • Kr. 42.
  • Ða wudas bifodon

    the woods shook,

    • Bt. 35, 6
    • ;
    • Fox 168, 8.
Etymology
[
O. Sax. biƀón:
Frs. bibbe, bibje:
O. Frs. beva:
Dut. beven:
Ger. beben:
M. H. Ger. biben:
O. H. Ger. bibén:
Dan. bäve:
Swed. bäfwa:
O. Nrs. bifast:
Lat. pavere:
Grk. φέβομαι:
Sansk. bhī to fear.
]
Derived forms
a-bifian
Linked entries
v.  a-bifian beofian bifgende bifigan.
Full form

Word-wheel

  • BIFIAN, v.