ge-dafenian
- verb [ weak ]
- Wülck. Gl. 252, 15.
-
Rehtwíse gedeofenað
efenherenis rectis decet conlaudatio
- , Ps. Srt. 32, l.
Ðé gedeafenað ymen,
- 64, 2. . . .
Húse ðínum gedeafineað (decent) ðá hálgan,
- 92, 5
Gedafenie[n]dre beclýsinge
competenti clausula,
- An. Ox. 5356.
-
Swylces módes wer má gedafonade (-dafen-, v. l. beón tó bysceope gehálgad (ꝥ hé wǽre tó bisceope gehálgod, v. l.) þonne hé cyning wǽre
a man of such a disposition was more suited to be consecrated a bishop than to be a king ;
talis anirni uirum episcopum magis quam regem ordinari deceret,
- Bd. 4, ii ;
- Sch. 404, 2.
-
Hú hit gedafenige on his gesihðe beón
qualiter oporteat in conspectu ejus esse,
- R. Ben. l. 52, 17.
-
Wel ꝥ gedafenaþ ꝥ hé tó eorþan ástige,
- Bl. H. 13, 19: Cri. 551.
-
Wel ꝥ gedafenode ꝥ Dryhten swá dyde,
- Bl. H. 67, 12: 77, 12.
-
Godes laga bealdan swá swá his háde gedafenað,
- Ll. Th. i. 346, 24.
-
Dó hire swá dohtrum gedafenað
faciet illi juxta morem filiorum,
- Ll. Lbmn. 30, 6 note,
-
Mé gedafenaþ þæt ic nú tódæg þé gecyrre,
- Hml. Th. i. 580, 33 : Bl. H. 227, 13 : 55, 4: 149, 11.
-
Ús gedafanað ꝥ . . . ,
- Bd. 4, 3;
- Sch. 362, 15.
-
Þá án þá þe tó ǽfæstnesse belumpon, and his þá ǽfestan tungan gedafenode (-deofanade, v.l.) singan
ea tantummodo, quae ad religionem pertinent, religiosam ejus linguam decebant,
- Bd. 4, 24;
- Sch. 482, 9.
-
Swá ǽnigan crístenan mæn ne gedafenað tó dónne,
- Ll. Th. i. 316, II.
Hú monnum gedafonode (-dafen-,v. l.) on hiera beddum tó dónne,
- Past. 99, 20.
Bosworth, Joseph. “ge-dafenian.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/47605.
Checked: 1