Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

BEORNAN

(v.)
Grammar
BEORNAN, byrnan; ic beorne, byrne, ðú beornest, beornst, byrnest, byrnst, he beorneþ, beornþ, byrneþ, byrnþ, pl. beornaþ; p. ic, he bearn, barn, born, ðú burne, pl. burnon; pp. bornen.

To BURNbe on fireardereexarderecomburiTo BURNurerecomburere

Entry preview:

Grammar BEORNAN, v. n. To BURN, be on fire; ardere, exardere, comburi Ðonne beorneþ [byrneþ, Spl.] eorre his cum exarserit ira ejus Ps. Surt. 2, 13. Se ðe ǽfre nú beorneþ on bendum he who now ever burns in bonds Cd. 222; Th. 290, 12; Sat. 414. Bearn

Cantwara burg

(n.)
Grammar
Cantwara burg, Cantware-burg, Cantwar-burg, -burh; gen. burge; f; Cantwara byrig, e; f. [Cant-wara, gen. pl. of Cant-ware Kentish men, burh a city]
Entry preview:

A city or fortress of the men of Kent; Cantuariorum urbs vel castellum. CANTERBURY; Durovernensis civitas Cantwara burg forbærn ðý geáre Canterbury was burnt in that year, Chr. 754; Th. 80, 35, col. 1. Brǽcon Cantwara burh they took Canterbury by storm

Linked entry: Contwara burg

birnan

(v.)
Grammar
birnan, pp. burnen

To burnardentvehement

Entry preview:

To burn (intrans.) Ic byrne ardeo, ðú byrnst ardes, ic onginne byrnan ardesco, Ælfc. Gr. Z. 212, 6. of fire, light, &c. Bir[n]ð ardescit (ignis ), Kent. Gl. 573. Hé þá leóhtfatu onǽlde and hý burnon, Gr. D. 43, 19. Ðætte se spearca bierne (birne

Linked entries: byrnan beornan