swógan
- verb [ strong ]
-
Swógaþ windas, bláwaþ brecende bearhtma mǽste,
- Exon. Th. 59, 10 ;
- Cri. 950.
-
Frætwe míne ( a swan ) swógaþ hlúde,
- 390, 7 ;
- Rä. 8, 7.
-
Drihten lét willeburnan on woruld þringan, égorstreámas swógan,
- Cd. Th. 83, 5 ;
- Gen. 1375.
-
Fýr swógende,
- 154, 17 ;
- Gen. 2557.
-
Swógende lég,
- Beo. Th. 6282 ;
- B. 3145.
-
Swógende
strepente,
- Wrt. Voc. ii. 74, 72.
-
Ðǽm swógendum, hleóðregendum
argutis,
- 5, 36: 86, 74.
-
Ðæt nǽnig bisceop óþres bisceopscíre on swóge
ut nullus episcoporum parochiam alterius invadat,
- Bd. 4, 5 ;
- S. 572, 32.
Bosworth, Joseph. “swógan.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/29889.
Checked: 2