wæd
- noun [ neuter ]
-
Bí wædes ófre,
- Exon. Th. 360, 22 ;
- Wal. 9.
-
Wyllelm king lǽdde scypferde and landfyrde tó Scotlande ... him sylf mid his landfyrde férde inn ofer ðæt wæð(æt ðam gewæde,
- MS. E. Cf.
- Dict.
- Chr. 1073 ;
- Erl. 211, 25 .
-
Wit on sǽ wǽron, óþ ðæt unc flód tódráf, wado weallende,
- Beo. Th. 1096 ;
- B. 546: 1166; B. 581.
-
Sǽholm oncneów ðæt ðú gife hæfdes ... wædu swæðorodon,
- Andr. Kmbl. 1066 ;
- An. 533.
-
Wé on sǽbáte ofer waruðgewinn wada cunnedon faroðrídende,
- 878 ;
- An. 439: Beo. Th. 1021 ;
- B. 508.
-
Ðonne ic (a swan) wado dréfe
when I trouble the waters (i.e. swim),
- Exon. Th. 389, 24 ;
- Rä. 8, 2.
- Cath. Angl. 410
Bosworth, Joseph. “wæd.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/34224.
Checked: 2