ǽr
- adverb
- conjunction
-
Hý hié hindan ofrídan ne meahte, ǽr hié on ðám fæstenne wǽron,
- Chr. 877 ;
- P. 74, 18 .
-
Hí cwǽdon ðæt Críst nǽre, ǽr hé ácenned wæs of Marian,
- Hml. Th. i. 70, 5 .
-
Hit long first wæs ǽr hé út wolde faran tó gefeohte, ǽr him mon sǽde ðæt hié wolden faran tó Italiam,
- Ors. 5, 8 ;
- S. 232, 4 .
-
Hé hét átimbran ðá burg, ǽr hé ðonan fóre,
- Chr. 919 ;
- S. 100, 14 .
-
Nánwuht ne byð yfel, ǽr mon wéne ðæt hit yfel seó,
- Bt. 11, 1 ;
- F. 32, 30 .
-
Ðæt se Fæder wǽre ǽr se Sunu,
- Hml. Th. i. 290, 7 .
-
Nán þing næs ǽr hé,
- Hml. S. 1, 65 .
-
Blódlǽs is tó forgánne fíftýne nihtum ǽr hláfmæsse,
- Lch. ii. 146, 8 .
-
Ðá geácsedon ðá consulas ðæt ǽr, ǽr Hannibal,
- Ors. 4, 10 ;
- S. 198, 23 .
-
Heó cymð ǽr, ǽr ðá wyrðmynðu,
- Past. 209, 16 .
Bosworth, Joseph. “ǽr.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/37895.
Checked: 1