þignen
- noun [ feminine ]
-
Ðignen
pedisequa,
- Wrt. Voc. ii. 116, 63 .
-
Þínen,
- i. 282, 15:
ancilla,
- ii. 4, 12 .
-
Þínen, wyln abra,
i. ancilla,
- i, 17, 26 ,
Þýnen
vernacula, servula, ancilla,
- Hpt. Gl. 498, 20 .
-
Sum þínen (ðignen,)
- (Lind.)
a certain maid,
- Lk. Skt. 22, 56 .
-
Sió ðignen (ðegnen,)
- (Rush.)
durehaldend
ancilla ostiaria,
- Jn. Skt. Lind. 18, 17 .
-
Ic eom Godes ðínen
behold the handmaid of the Lord
- (Lk. 1, 38) ,
- Homl. Th. i. 200, 10 :
- Homl. Skt. ii. 23 b, 237 .
-
Heó cwæð tó him: 'Ic eom deófles ðínen,
- Shrn. 140, 18 .
-
Þínene
ancillae,
- Gen. 35, 25, 26 :
- Scint. 229, 6 .
-
Þínenne,
- Ps. Lamb. 115, 6: 85, 16 .
-
Þinnenre (-ne?),
- Ps. Spl. 85, 15 .
-
Þinnenne
abrâ,
- Wrt. Voc. ii. 87, 49 .
-
Seó abbudisse eode mid ánre hire ðígnenne
(cum una sanctimonialium feminarum)
... Ðá hét heó hire ðínenne
(ministram)
gán,
- Bd. 3, 11 ;
- S. 536, 18-27 .
-
Þínenne,
- Judth. Thw. 24, 4 ;
- Jud. 172 .
-
Heó hæfde áne þínene
(ancillam)
- Gen. 16, 1 .
-
Áne hire þínena
unam a famulabus suis,
- Ex. 2, 5 .
-
Þínennum
pedisequis
, þínenna
pedisequas,
- Wrt. Voc. ii. 67, 9, 10 .
-
Þínum
vernaculis,
- Hpt. Gl. 523, 26 .
-
Þínenne
vernaculas,
- 404, 56 .
-
Þínena
ancillas,
- Lk. Skt. 12, 45 :
- Gen. 33, 2 :
- Homl. Th. ii. 478, 10 .
-
Se cyning cwæþ tó ðám þínenum ðe ðám Ebréiscean wífun þénodon
(obstetricibus Hebraeorum)
... Ða þínena
(obstetrices )
him ondrédon
- God, Ex. 1, 15, 17, 20, 21 .
Bosworth, Joseph. “þignen.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/31853.
Checked: 2