wel-hwǽr
- adverb
-
Welhwǽr
passim
- Wrt. Voc. ii. 67, 22:
vulgo
- 79, 36.
-
Unriht gewuna welhwǽr is árisen
- Bd. 1, 27 ;
- S. 493, 33.
-
Swǽ gelǽrede biscepas, swǽ swǽ welhwǽr (well-, Cott. MSS.) siendon
- Past. pref. ;
- Swt. 9, 4.
-
Wæs wíde and welhwǽr Waldendes lof áfylled
- Chr. 975 ;
- Erl. 126, 11.
-
Wiód ða ðe willaþ welhwǽr derian clǽnum hwǽte
- Met. 12, 4.
-
Mæniges þinges ðe monnum wunder welhwǽr þynceþ
- 28, 82.
Bosworth, Joseph. “wel-hwǽr.” In An Anglo-Saxon Dictionary Online, edited by Thomas Northcote Toller, Christ Sean, and Ondřej Tichy. Prague: Faculty of Arts, Charles University, 2014. https://bosworthtoller.com/35017.
Checked: 1