Bosworth Toller's

Anglo-Saxon

Dictionary online

mann-swǽs

(adj.)
Grammar
mann-swǽs, adj.
Entry preview:

Cf. mann-þwǽre

Linked entry: swǽs

ælmes-mann

(n.)
Grammar
ælmes-mann, es; m.

An alms-manone supported by alms, a bedesman or a beggar

Entry preview:

Ðonne wille ic ðæt man nime tó ǽlcan ðissa háma twelf ælmesmen, and gif hwæt hera ǽnigan getíde, sette man ðǽr óþerne tó, C. D. B. iii. 75, 38

ge-mád

(adj.)
Grammar
ge-mád, adj.
Entry preview:

Foolish, senseless, mad Gemaad vecors, Wrt. Voc. ii. 123, 36. Gemád fatue (Qui dixert, 'Fatue,' Mt. 5, 22), 72, 8

Linked entries: ge-maad ge-mædla

mann-cyst

(n.)
Grammar
mann-cyst, e; f.
Entry preview:

Manly virtue Healdan wé þæt mid gódum dǽdum and mid æðelum mancystum, þæt wé beón gódum mannum gelíce in ðám mægenum þé wé dón magon, and in ðám dǽdum þe wé þurhteón magon, Verc. Först. 169. Cf. gum-cyst

Linked entry: cyst

hýr-mann

Entry preview:

'Ǽnne man ic ofslóh of þínre híwrǽdene' . . . Wæs án hýrman tó wuda áfaren; sé læg gewundod, Hml. S. 31, 783. Symle sceal gód scýrman his hýrmen scyrpan mid manunge, and him eác leánian be ðám ðe hý earnian, Angl. ix. 260, 22. Add

healf-mann

(n.)
Grammar
healf-mann, es; m.

Half man

Entry preview:

Half man Halfmann semivir, Ælfc. Gr. 8; Som. 7, 23

gú-mann

(n.)
Grammar
gú-mann, es; m.

A man of old

Entry preview:

A man of old Ðǽm gúmonnum antiquis, Mt. Kmbl. Rush. 5, 27

wǽpen-mann

(n.)
Grammar
wǽpen-mann, (wǽp-), es; m.

A malea man

Entry preview:

A male, a man Wǽpnmann mas, Anglia xiii. 366, 23. Éghuelc hé ł woepenmon (wépenmon, Rush. wæpned, W.S.) omne masculinum, Lk. Skt. 2, 23. Wer oððe wǽpman vir, Wrt. Voc. i. 73, 11. Ðes wǽpman hic mas, Ælfc. Gr. 9, 25; Zup. 50, 15.

Linked entries: wæp-mann wǽpned-mann

spyre-mann

(n.)
Grammar
spyre-mann, es; m.

One who tracks

Entry preview:

One who tracks His speremon the man who tracked him, Chart. Th. 172, 25

Linked entry: spere-mann

iú-mann

(n.)
Grammar
iú-mann, es; m.
Entry preview:

A man of old, of a former time Iúmonna gold, Beo. Th. 6096; B. 3052

Linked entry: geó-mann

Norþ-mann

(n.)
Grammar
Norþ-mann, es; m.

A man belonging to a northern countrya NorsemanNorwegianDane

Entry preview:

Ðæt wǽron ða érestan scipu Deniscra manna ðe Angelcynnes land gesóhton, Chr. 787; Erl. 57, 21-25. Ðǽr geflémed wearþ Norþmanna bregu, 937; Erl. 112, 33. Wǽran ǽr under Norþmannum, 942; Erl. 116, 15.

Linked entry: Nor-men

fædern-mǽg

(n.)
Grammar
fædern-mǽg, -mág

a paternal relative

Entry preview:

a paternal relative, Ælfc. Gl 92; Som. 75, 37; Wrt. Voc. 51, 79

port-mann

Entry preview:

D. port-man]. Add

þegnung-mann

(n.)
Grammar
þegnung-mann, (þéning-, þénig-), es; m.
Entry preview:

in a general sense, a serving-man, attendant Wæs amang ðám Malchus heora ðénigmann, and ða eáðelícan þénunga ðe hé ðider bróhte heom geornlíce þénode, Homl. Skt. i. 23, 239.

heáfod-mann

Entry preview:

Mann sceolde forðian út scipu, and setton Raulf eorl and Oddan eorl tó heáfodmannum þǽrtó, 1052 ; P. 177, 10. Hé gesette þá heáfodmenn tó gehealdenne ꝥ folc ( captains of the people, i. Macc. 5, 18), Hml. S. 25, 403. ¶ heáfdes-mann. Cf.

lah-mann

(n.)
Grammar
lah-mann, es; m.
Entry preview:

A man acquainted with, and whose duty it was to declare, the law xii lahmenn scylon riht tǽcean Wealan and Ænglan vi Engliscne and vi Wylisce.

mann-líce

(adv.)
Grammar
mann-líce, adv.

Manfullyin a manner becoming to a mannobly

Entry preview:

Manfully, in a manner becoming to a man, nobly Swá manlíce mǽre þeóden heaðorǽsas geald mearum and máðmum, Beo. Th. 2096; B. 1046

scírig-mann

(n.)
Grammar
scírig-mann, es; m.
Entry preview:

Kmbl. vi. 127, 128. scír-mann, q. v.

Linked entry: scír-mann

mægþ-mann

(n.)
Grammar
mægþ-mann, es; m.

A maidenvirgin

Entry preview:

A maiden, virgin Gif man mægþman néde genimep if a maiden be carried off by force (to be married), L. Ethb. 82; Th. i. 24, 3

Linked entry: mægden-mann

aldor-mon

(n.)
Grammar
aldor-mon, -monn, es; m. [aldor = ealdor an elder; mon]

An elder-manaldermannoblemanchiefmajor natuprinceps

Entry preview:

An elder-man, alderman, nobleman, chief; major natu, princeps.Th. Diplm. A. D. 804-829; 459, 3: Chr. 851; Th. 120, 19, col. 1: Lk. Jun. 19, 2